ต้นน้ำเกลี้ยง ต้นสุดท้าย ของชุมชน

ต้นน้ำเกลี้ยง ต้นสุดท้าย ของชุมชน

ป่าต้นน้ำเกลี้ยง ถูกตัดทิ้ง เพราะขาดการตระหนักในคุณค่าของหัตถกรรมโบราณ

คนแพ้ ไอยางน้ำเกลี้ยง /ยางรักอีสาน แก้ปัญหาโดยไม่คิดหาวิธี อยู่ร่วมกัน

บทเรียน ข้อเท็จจริงที่น่า ตกใจ

คนไทยในอีสาน กำลัง สูญเสีย ทั้งช่างฝีมือ ป่าไม้ที่เป็นวัสดุ ต้นทุน ในท้องถิ่น

ด้วยความไม่รู้ การไม่มีหน่วยงานภาครัฐ

ที่ดูแลส่งเสริม ในการฟื้นฟูหัตถกรรมนี้ อย่างจริงจัง

โครงการนี้ ก็มีงบระดับคณะฯที่น้อยนิด

แต่ทำข้อมูลพื้นที่ เต็มที่ เพื่อบันทึกหน้าสุดท้าย

ก่อนการจากไปชั่วนิรันดร์ ของหัตถกรรมน้ำเกลี้ยงอีสาน

น้ำเกลี้ยง คืออะไร?

น้ำดื่ม! น้ำสะอาด! น้ำยางรัก

Urgent Safeguarding for Intangible cultural heritage (ICH)

หัตถกรรม อีสาน ที่สาบสูญ ทั้งพันธุ์พืช และงานช่างฝีมือ เพราะ การแพ้พิษ ไอเคมียางจากต้นน้ำเกลี้ยง

คนแพ้ ยืนไกล ก็แพ้ คนใกล้ ก็แพ้ผื่นแดง คนไม่แพ้ ก็ไม่แพ้ การลงพื้นที่ ปราชญ์ชุมชน ให้เคล็ดลับ การแก้ไข แบบง่ายๆ จากวัสดุท้องถิ่น

สัญวิทยา รูปอวัยวะ เพศแม่ ที่บากบนต้นน้ำเกลี้ยง

และสัญวิทยา รูปคล้ายอวัยวะเพศชายของอุปกรณ์เก็บน้ำเกลี้ยงจากต้น ที่ติดบนตำแหน่งสอดคล้องกัน เพื่อรองรับน้ำเกลี้ยง ที่รินไหลสีขาวออกมา เปรียบกับ น้ำกาม

เป็นอีกมิติ ในด้านความเชื่อด้านมานุษยวิทยา ในสังคมโบราณ ที่อาจอธิบายในมุมมองใหม่ ที่รอการศึกษา

ปัจจุบันการแข่งขัน การค้าข้ามพรมแดน

ทำให้เกิดการนำ ยางรัก จากภาคเหนือมาใช้แทนการใช้น้ำเกลี้ยงท้องถิ่น

ณ ปี อายุ 60 ได้ช่วยท้องเรื่องผ้าทอ จนชุมชนเข้มแข็ง แต่มีหัตถกรรมหนึ่ง กำลังตายจากไป

จึงตั้งใจ ศึกษาไว้ให้คนรุ่นใหม่ ทำงานต่อ เรื่อง หัตถกรรมน้ำเกลี้ยง /รักอีสาน

ปราชญ์ชุมชน เจ้าอาวาส วัด มีความรู้

ช่างฝีมือ ที่เคยเก็บน้ำเกลี้ยง คนสุดท้าย

นักวิจัย วัยเกษียณอายุ 60 ปี